პროგრამა სრულად

პროგრამა: ქართული სპექტაკლების პროგრამა
დასაწყისი: 20:00 - პარასკევი, 6ოქტომბერი
მდებარეობა: კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (დიდი სცენა)
დავით კლდიაშილი

ბაკულას ღორები

 

რეჟისორები  ლევან წულაძე, ანა ცუცქირიძე
სცენოგრაფი  ლევან წულაძე
კოსტიუმების მხატვარი ნინო სურგულაძე
ქორეოგრაფი  გია მარღანია
მუსიკალური გაფორმება  ზურაბ გაგლოშვილის
ვიდეოინსტალაცია ნიკოლოზ გაგლოშვილის
ვიდეოინჟინერი  ზაკო 
რეჟისორის თანაშემწე ნინო ჟორჟოლიანი

სპექტაკლში გამოყენებულია  ციტატა ოსიპ მანდელშტამის ჩანაწერებიდან
 

მონაწილეობენ:
ნიკა თავაძე, ნატა მურვანიძე, როლანდ ოქროპირიძე, ანა ვასაძე, კოკო როინიშვილი, ბესო ბარათაშვილი, ბაჩუკი დოღონაძე, თამარ ბუხნიკაშვილი, ნინო გაჩეჩილაძე, მარიამ სუჯაშვილი, დავით ხურცილავა, ნიკა კუჭავა, ზურაბ ბერიკაშვილი, მანანა კოზაკოვა, ონისე ონიანი, ირმა ბერიანიძე, თემურ კილაძე, ზაზა გოგუაძე, ანა გრიგოლია, თეონა ქოქრაშვილი, გიორგი კიკნაძე, ნოდარ ძოწენიძე

პრემიერა შედგა:  2017 წლის 2 აპრილს
ხანგრძლივობა:  120 წუთი,  ორ მოქმედებად
საგასტროლო ჯგუფი:  38 ადამიანი
 

 

სპექტაკლის შესახებ:

მეოცე საუკუნის ოციანი წლებია… ცოტა ხნის წინ პირველი მსოფლიო ომი დასრულდა, დაიშალა ხუთი იმპერია, პატარა საქართველო ისტორიის გასაყარზეა არავინ იცის, მომავალში რა ელის… საით წავა… რუსეთის იმპერია წარსულია, აწმყო მყიფე დამოუკიდებლობაზე დგას, ხოლო მომავალი ბურუსითაა მოცული…
საქართველო კუნძულივითაა, რომელიც დაშლილ იმპერიებს შორის მოქცეულა…

დავით კლდიაშვილის შემცბარი და უხმაურო გმირები თავიანთი პატარა ეზოებისა და სახლების გადარჩენას თუ შენარჩუნებას ცდილობენ, რადგან დროდადრო მეზობლის ღორები ანადგურებენ მათ მწირ მოსავალს… ამბობენ, რომ ეს ბაკულას ღორებია… მაგრამ ნუთუ შესაძლებელია, რომ ამ უხილავი ბაკულას მშიერი ღორები ქმნიდნენ ამხელა ხმაურს?

ისტორიაში, თითქოს და, უმწეოდ გამოკიდებულ პატარა სივრცეს გალაკტიონ კოხრეიძის ბევრჯერ გადაჯეგილ და ისევ აღდგენილ ეზოს ყველა მხრიდან უტევენ ახლებური შინაურ-გარეული არსებები…   

  

პრესა:

ორმაგი გრძნობა დამეუფლა წარმოდგენის დასრულებისას: აღფრთოვანების და საშინელი, გაუსაძლისი სევდის. აღმაფრთოვანა: გამომგონებლობით აღსავსე რეჟისურამ, მსახიობების ნამუშევარმა, მათ მიერ შექმნილმა პერსონაჟებმა და ტიპაჟებმა, დახვეწილი გემოვნებით შესრულებულმა სცენოგრაფიამ, კოსტიუმებმა, გამოყენებულმა მუსიკამ თუ პლასტიკურმა ნახაზმა. სარეჟისორო კონცეფციამ კი უდიდესი სევდით ამავსო... ჩვენი ბედკრული ქვეყნის, უკუღმართი ცხოვრების ამბავს გვიყვება „ბაკულას ღორებით“ მარჯანიშვილის თეატრი. სათეატრო ენით ამბის თხრობისას თავიდან აგახარხარებს, ფინალში კი მწარედ გატირებს.

მაკა ვასაძე, თეატრმცოდნე

 

რეკომენდაცია:

საკმაოდ რთულად მოსანელებელი, არაერთმნიშვნელოვანი, სხარტი, პოლიფონიური და გაბედული წარმოდგენა. ჩანს, რომ რეჟისორს ბევრი უფიქრია და უწვალია კლდიაშვილის ასე ვთქვათ, „შიდა მოხმარების" ტექსტის გაფართოებასა და უნივერსალიზაციაზე; მის ევროპულად „წაკითხვასა" და სრულიად სხვა ესთეტიკურ ენაზე გადაწყობაზე. რაც მნიშვნელოვანი გამოწვევაა თეატრალთა ცნობიერებაში მითად დამკვიდრებული თუმანიშვილის „ბაკულას ღორების" შემდეგ. წარმოდგენის ფორმა, კონსტრუქცია, დეკორაცია, კოსტიუმები, ჩამატებული პერსონაჟები და ზოგადად ესთეტიკა, ხან მოლიერისკენ გიბიძგებთ, ხან გოლდონისკენ; უფრო მეტად კი ჩეხოვისკენ. მთელი მეორე აქტი კი შალვა დადიანის „გუშინდელნის" ახლებულ ვერსის უფრო წააგავს, ვიდრე საკუთრივ კლდიაშვილს. ეს არის კლდიაშვილის ახალი, მოდერნიზებული, მაგრამ  „ჭოლას“ ნაცნობი კოდებით თუ გასაგები ატმოსფეროთი სავსე ვერსია. პერსონაჟების ჩიტირეკულ-რომატიკული, მგრძნობიარე, იოლად გადამდები და გულწრფელი სენტიმენტების ერთგვარი ალქიმია, რომელსაც დიდი ხანია იცნობ. რეჟიოსრს შემოაქვს გაბედული მოქალაქეობრივი და პოლიტოკური მოტივები, რომელიც სპექტაკლს ახალ, სრულიად მოულოდნელ განზომილებას სძენს.

 

დათო ბუხრიკიძე

 

 „ხელოვნების მიზანი სულ უბრალოა მიანიჭოს ადამიანს სიხარული, შთაბეროს მას მხნეობა.“

სწორედ ამ კონცეფციაზე დაყრდნობით, დიდმა ქართველმა რეჟისორმა და რეფორმატორმა კოტე მარჯანიშვილმა მეორე ქართული სახელმწიფო თეატრი შექმნა. მარჯანიშვილის თეატრს წლების განმავლობაში ქმნიდნენ ცნობილი მსახიობები, მხატვრები, კომპოზიტორები, რომლებმაც მარჯანიშვილის თეატრი თბილისის კულტურული ცხოვრების უმნიშვნელოვანეს ნაწილად აქციეს.

თეატრი დღემდე რჩება იმ ტრადიციების გამგრძელებელი, რომელიც დაარსების დღიდან გამოეკვეთა. თეატრს აქვს 3 სცენა: დიდი სცენა, „სხვენი“, და 2013 წლიდან უკვე ახალი სცენა.

2006 წლიდან დღემდე მარჯანიშვილის თეატრს თანამედროვეობის გამორჩეული რეჟისორი ლევან წულაძე ხელმძღვანელობს. თეატრი ყოველთვის კარს უღებს ნოვაციებს. სწორედ ტრადიციისა და ნოვაციის შერწყმით და მაყურებელზე ორიენტირებული რეპერტუარით მან მოახერხა „საზოგადოებრივი“ თეატრის (სოციალური თეატრის) სახელის დამკვიდრება.  შეიძლება ითქვას, საკუთარ თავზე აიღო ერთგვარი განმანათლებლისა და სოციალური კომენტატორის ფუნქცია. მარჯანიშვილის თეატრის ცხოვრება მხოლოდ თეატრალური წარმოდგენებით არ შემოიფარგლება. მისი პროფილის შემადგენელი ნაწილია ახალი პიესების მოძიება, კითხვა და დადგმა.

თეატრის წარმატებას განაპირობებს მუდმივად მაყურებლით გადავსებული დარბაზები, რაც იმის მანიშნებელია, რომ “მარჯანიშვილი” აქტუალური და მიმზიდველია ყველა თაობის მაყურებლისთვის - როგორც ესთეტიკით, ასევე თემებითა და პოზიციით. იმ ეპოქაში, როცა აქა-იქ გაისმის სკეპტიკოსთა აზრები თეატრის საჭიროების შესახებ, “მარჯანიშვილი” თავისი წარმატებით და ანშლაგებით ამტკიცებს, რომ სცენა, ანუ სივრცე, სადაც “ახლა და აქაა” მნიშვნელოვანი აგერ უკვე 25 საუკუნეზე მეტია, არათუ მხოლოდ აქტუალურია, არამედ განუზომლად საჭიროც, მით უმეტეს, იმ პირობებში, როცა ტექნოლოგიებმა თითქოს სრულად შეცვალეს შთაბეჭდილებების (ინფორმაციის) აღქმის თუ გაცემის მოდელები. ახლებურ, სტრუქტურირებულ და ტექნოლოგიებით სისტემატიზირებულ თუ დიფერენცირებულ სამყაროში “ცოცხალ პროცესს” განსაკუთრებული, უნიკალური მნიშვნელობა ენიჭება: ის, რაც სწორედ ახლა და აქ ხდება თეატრში, არსად და არასდროს განმეორდება, და მისი ღირებულებაც ამაშია. “მარჯანიშვილი” კი სწორედ “ცოცხალი თეატრია” - ცოცხალი პროცესების გამტარი და აკუმულატორი, რომელიც თითქმის ერთი საუკუნეა ეპოქასთან, თავის მაყურებელთან ერთად სუნთქავს...     

 

 

 

დაარსებიდან 85 წლის შემდეგ, გაზეთი „გარდიანი“ წერს

თუ საქართველოს სხვა თეატრების დონე ოდნავ მაინც უახლოვდება მარჯანიშვილის თეატრისას, მაშინ თეატრის კრიტიკოსის პროფესია ამ ქვეყანაში უდავოდ ყველაზე სანატრელად უნდა მივიჩნიოთ.

გარდიანი