ქართული პროგრამა

Georgian ShowCase - ქართული სპექტაკლების პროგრამა 2009 წელს თბილისის საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალთან ერთად დაფუძნდა და ტრადიციულად ფესტივალის უმნიშვნელოვანეს ნაწილს წარმოადგენს. ქართული სპექტაკლების პროგრამა  გასული  სეზონის  ერთგვარი შეჯამებაა და ყველა დაინტერესებულ თეატრს და კომპანიას საშუალებას აძლევს თავიანთი ნამუშევარი და ინიციატივები წარუდგინოს საერთაშორისო სტუმრებს.

შოუქეისის სტუმრები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოდიან ქართული თანამედროვე თეატრის გაცნობის, პროექტების ინიცირებისა და გაცვლითი პროექტების  მიზნით.   ქართული შოუ ქეისი  ერთგვარ თეატრალურ პლატფორმად ჩამოყალიბდა, რომელიც აერთიანებს: დრამატულ თეატრს, თანამედროვე ცეკვასა და თანამედროვე დრმატურგიას, როგორც დედაქალაქიდან ასევე რეგიონებიდან.

პროგრამა  თეატრის კრიტიკოსებისაგან შემდგარმა  სარეკომენდაციო ჯგუფმა შეარჩია. სარეკომანდაციო  ჯგუფი შედგება  თეატრის კრიტიკოსებისაგან  -  5 ადამაინი -  რომელიც   თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის საბჭოს მიერ დასახელდა.  ქართული სპექტაკლების პროგრამაზე მოწვეულნი არიან სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლები: რეჟისორები, ფესტივალის დირექტორები, კრიტიკოსები, პროდიუსერები და ჟურნალისტები.

წელს ქართული სპექტაკლების პროგრამაზე ველოდებით 80 - მდე  საერთაშორისო სტუმარს.

 

 

თეატრმცოდნე ლაშა ჩხარტიშვილი:
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება საქართველოში, ყველაზე არტისტულ და თეატრალურ ქვეყანაში, სადაც უყვართ თეატრი, სადაც  ცხოვრობენ თეატრით. ბევრი თქვენგანი კვლავ დაბრუნდა მონატრებულ ქართულ თეატრთან შესახვედრად, რომელიც მდიდარია „სამხრეთული ტემპერამენტით“ და „მამაცი არტისტულობით“, რამდენიმე თქვენგანი კი პირველადაა აქ, ახლა ეცნობა მას ახლოდან. გარწმუნებთ, რომ თქვენც დაბრუნდებით, რადგან შეგიყვარდებათ არა მხოლოდ ქართული თეატრი და საქართველო, არამედ ხალხი, რომელიც აქ ცხოვრობს და მოგენატრებათ ის გულწრფელი სითბო, რომელსაც აქ იგრძნობთ თითოეული ფეხის ნაბიჯზე, ქუჩასა თუ სახლში სრულიად უცხო ადამიანებისგან.  თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი ნამდვილად შეგიწყობთ ხელს, რომ უკეთ გაეცნოთ საქართველოს და ქართულ თეატრს, ამაში მალე თავად დარწმუნდებით.

თანამედროვე ქართული თეატრი დიდი ევროპული თეატრალური ოჯახის  ნაწილია. თუმცა, ამავე დროს,  არ კარგავს ინდივიდუალურ მახასიათებლებს და  წინაპრთა გაკვალულ გზას მისდევს. 

თბილისის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის 2017 წლის ქართული სპექტაკლების პროგრამა დახუნძლულია სიტკბოებითა და რაციონალიზმით, ეროვნული კოლორიტითა და ევროპული სურნელით, ახალი სამყაროს ძიებითა და გამოცდილებათა გადაფასების პროცესით. წარმოდგენილი სპექტაკლების 70% ახალგაზრდების ნამუშევრებია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი ღირსეულ კონკურენციას უწევენ საშუალო, ან თუნდაც უფროს თაობებს. საშუალო თაობას კი წელს წარმოადგენენ: დავით დოიაშვილი სპექტაკლით „ბალიშის კაცუნა“ (მუსიკისა და დრამის თეატრი), რომელიც დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას მოახდენს მაყურებელზე, გიორგი სიხარულიძის „რევიზორი“ (ქუთაისის დრამატული თეატრი) გოგოლის ცნობილი კომედიის  განსხვავებული და თვალისმომჭრელი სცენური ინტერპრეტაციაა, ხოლო ლევან წულაძის „ბაკულას ღორები“ კლასიკური ქართული მწერლობის ერთ–ერთი ნიმუშის ძალზედ ორიგინალური გადაწყვეტაა, რომელიც ტრაგიკომიკურობის ჟანრში ერთდროულად  ბევრ სევდას და იუმორს გვრის მაყურებელს. იგი არა მხოლოდ ქართულ, არამედ ზოგადსაკაცობრიო პრობლემებს ეხება. 

გურამ მაცხონაშვილის „გათვლა“ თანამედროვე ქართველი მწერლის ორიგინალური რომანის თეატრის ენით უცნაურად თხრობას წარმოადგენს, სადაც ომის ფონზე ვეცნობით ორი თინეიჯერის ცხოვრებას. პაატა ციკოლიას „მე მქვია ლალი“ კი მომავლის ეპოქას ეხება, რეჟისორი წინასწარ გვმაზადებს იმ პრობლემებთან შესახვედრად, რაც შეიძლება მომავალში, კიბერსივრცის ეპოქაში შეგვხდეს და მასთან გამკლავება მოგვიხდეს. დათა თავაძის „სახეები“ კი მთლიანად ახალგაზრდული ნამუშევარია, რომელიც სათეატრო თხრობის ორიგინალური ენითა და ფორმით გამოირჩევა. ახალგაზრდა რეჟისორ-პედაგოგის შეხვედრა სტუდენტებთან თავისუფალ გარემოში მეტად საინტერესო გამოცდილებას იძლევა  შემოქმედებითი ცხოვრების განმავლობაში.

უკვე ტრადიციად იქცა ქართული სპექტაკლების პროგრამის ფარგლებში პრემიერების გამართვა. თეატრები განგებ სთავაზობენ ფესტივალის მაყურებელს ახალ სპექტაკლებს და , საბედნიეროდ,  ხშირად სასიამოვნო სიურპრიზიც გამოსდით ხოლმე. 

 „Georgian Show Case 2017“ -ის პროგრამაში რამდენიმე საინტერესო რეჟისორის ორიგინალური დადგმაც გველოდება.  ცხადია, ქართული თეატრი ცდილობს ფეხი აუწყოს ყველა სიახლეს და ევროპულ ბაზარზე თავადაც გახდეს  გარკვეული აღმოჩენების სტიმულატორი. სიახლისკენ დაუოკებელი სწრაფვა და ტრადიციის მოურიდებელი მოდერნიზაცია ქართული თეატრის მთავარი მახასიათებელია. მოდით არ იჩქაროთ, მშვიდად მივყვეთ  ფესტივალზე წარმოდგელილ  რეპერტუარს და  მეტ-ნაკლებად დავინახავთ იმ სურათს, რომელიც ამ დროისთვის იკვეთება ქართულ თეატრში.


 

პროგრამა: ქართული სპექტაკლების პროგრამა
დასაწყისი: 20:00 - ხუთშაბათი, 5ოქტომბერი
მდებარეობა: თოჯინების თეატრის ახალი შენობა.
თამთა მელაშვილი

გ–ა–თ–ვ–ლ–ა

 

დამდგმელი რეჟისორი – გურამ მაცხონაშვილი
სცენოგრაფია  გურამ მაცხონაშვილის
კომპოზიტორი –  ერეკლე დეისაძე
რეჟისორის თანაშემწე –  თამარ მედოევი
 

მონაწილეობენ: ანიკო ცეცხლაძე, ეკა დემეტრაძე, თეა კიწმარიშვილი, ნათია შეშაბერიძე, მარიკა ძაგნიძე, ნინო ნატროშვილი, ნათია ხმიადაშვილი, ნინო პაპიაშვილი, მაია სულხანიშვილი, მანანა წიკლაური

 

პრემიერა შედგა:  2017 წლის 9 აპრილს
ხანგრძლივობა:  95 წუთი.  ერთ მოქმედებად
საგასტროლო ჯგუფი:  16 ადამიანი


სპექტაკლის შესახებ:

სამი დღე კონფლიქტის ზონაში – 13 წლის გოგონების თვალით დანახული ომი და ძალადობა. გარემო, სადაც სიკვდილი ჩვეულებრივი ამბავია. მუდმივ შიშსა და დაძაბულობაში ერთადერთი მიზანი არსებობს – გადარჩენა. ამბავი, რომელიც კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს – შეიარაღებულ კონფლიქტს გამართლება არა აქვს.
„საბას“ გამარჯვებული რომანი „გათვლა“ სამჯერ დაიდგა გერმანიაში, ერთხელ – შვეიცარიაში. თბილისის თოჯინების სახელმწიფო თეატრის სცენაზე დადგმული „გათვლა“ რომანის პირველი ქართული სცენური ვერსიაა.

ავტორი არ აკონკრეტებს ლოკაციას, მაგრამ დეტალებიდან ადვილად შეიძლება დავინახოთ 2008 წლის ქართულ-რუსული სამხედრო კონფლიქტი. რომანის სცენურ, ადაპტირებულ ვერსიაში ყველა პერსონაჟს განასახიერებენ ქალები. ე.წ. „ქალაქის ხმა“ კი წარმოდგენილია პატარძლების ქოროს სახით, რომლის თითეული მონაწილე სხვა პერსონაჟებსაც, მათ შორის მამაკაცებსაც  განასახიერებს.  რას აკეთებენ ქალები და ბავშვები ომში? მაშინ, როცა მამაკაცები „საომარ თამაშში“ არიან ჩაბმულნი, ქალები „სახლობანას თამაშობენ“.

სპექტაკლის მიზნობრივი აუდიტორია +18 განისაზღვრა. თეატრი ამ წარმოდგენას მართავს აღმაშენებლის #136-ში, თოჯინების თეატრის ახალ, მშენებარე შენობაში, რომელიც ამ ეტაპზე წარმოადგენს შავ კარკასს და სპექტაკლის თემატიკიდან გამომდინარე, საუკეთესოა ამ დადგმისთვის. სპექტაკლით გვინდა, დავანგრიოთ საბჭოთა კავშირში დანერგილი სტერეოტიპი, რომ თოჯინების თეატრი მხოლოდ ბავშვებისთვისაა განკუთვნილი.

 

პრესა:
 

„მთელი სცენური ანტურაჟი, ანუ „ვარდისეფერ-კიჩური“ გარემო: თოჯინებით, საბავშვო ეტლებით, სათამაშოებით, ცოცხებით, კალათებით, ფარდებით, პლუს „ქოროს“ თეთრი საპატარძლო კაბები, ერთი მხრივ, აჩენს სრულიად გასაგებ დისტანციასა და ირონიას თავად გარემოს მიმართ და, მეორე მხრივ, ამძაფრებს დაკარგული თუ „აღმოჩენილი“ქალური საწყისის მნიშვნელობას, სქესს. ისიც გასაგებია, რომ რეჟისორი შეგნებულად არღვევს სტერეოტიპებს, საზოგადოებრივ დაკვეთასაც და ომის მიღმა დარჩენილ ლანდშაფტს სწორედ ომების მთავარი შემოქმედების კაცების გარეშე წარმოგვიდგენს.

„გ-ა-თ-ვ-ლ-ა“ ეს არის ერთდროულად მკვდართა და ცოცხალთა ათვლაც, რომელიც მაცდური, მგრძნობიარე და „ვარდისფერი სისასტიკითაა“ შემოსილი და ნათლად გვაგრძნობინებს, რომ ომს სწორედაც რომ ქალის სახე აქვს. კაცებს ვერსად ნახავთ, რადგან ისინი აქ უბრალოდ არ არსებობენ. მათ იქვე, ხევში აყროლებული მკვდრების დამარხვაც არ ძალუძთ“.

(„ვარდისფერი სიკვდილის ტურები“ / დავით ბუხრიკიძე/ჟურნალი „ლიბერალი“)

რეკომენდაცია:

„გათვლა“ თბილისის თოჯინების თეატრის ის პროექტია, რომელიც +18 ასაკის მაყურებელზეა გათვლილი. ამ თეატრში კი, ეს უკვე მერამდენე „გადახვევაა“ ტრადიციული კურსიდან (სფეციფიკიდან). სინამდვილეში ეს „გადახვევები“ ყველაზე ლოგიკური და აუცილებელი გზაა ნებისმიერი თეატრის განვითარებისთვის, რათა შემოქმედებითმა რესურსმა მუდმივი თვითგანახლება განიცადოს. მეორე მხრივ, თეატრიც აფართოვებს მაყურებლის არეალსაც და სეგმენტსაც. ის, რომ თოჯინების თეატრი ერთგვარ დრომოჭმულ, ჩანასახშივე შეცდომით შექმნილ სტერეოტიპებს არღვევს თავისი რეპერტუარით, მნიშვნელოვანი გამოწვევაა. გურამ მაცხონაშვილი არ გვთავაზობს ახალ, ან უცხო სათეატრო ფორმებს, არც უცნობ გამომსახველობით საშუალებებს, ის მხოლოდ თხრობის უცნაური, გამორჩეული სტილით იპყრობს თეატრისმოყვარულთა ყურადღებას. ამაში მას ტრადიციებისგან გამიჯვნა და შეიძლება ითქვას ღია პროტესტიც ეხმარება, რაც მას გარკვეული გავლენებისგან ათავისუფლებს. გზას, რომელსაც ახალგაზრდა რეჟისორი გადის საინტერესო პროცესია, ხოლო მისი ბოლო ნამუშევარი „გათვლა“ კი საკუთარის ძიების წარმატებული შედეგის ერთი ეტაპი, არა მხოლოდ მისთვის, როგორც არტისტისთვის, არამედ თავად თოჯინების თეატრისთვისაც.

ლაშა ჩხარტიშვილი
თეატრის კრიტიკოსი

თოჯინების პროფესიული სახელმწიფო თეატრის ისტორია 1934 წლიდან იწყება, როდესაც  საქართველოს სახალხო არტისტმა - გიორგი მიქელაძემ გადაწყვიტა გარშემო შემოეკრიბა თანამოაზრეები და ამ მნიშვნელოვან საქმეს შეჭიდებოდა.

დღესდღეობით თბილისის თოჯინების პროფესიული სახელმწიფო თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანლი რეჟისორი ელენე მაცხონაშვილია. თეატრის დირექტორი - თემურ ბადრიაშვილი.

უკანასკნელი ხუთი წლის განმავლობაში თეატრი დიდი პრობლემის წინაშე იდგა - ის საკუთარი შენობის გარეშე ფუნქციონირებდა. დღესდღეობით ეს საკითხი მოგვარების ეტაპზეა და სულ მალე მაყურებელს განახლებულ შენობაში ვუმასპინძლებთ.

მიუხედავად რთული სამუშაო პირობებისა, თოჯინების თეატრს არცერთი დღით არ შეუწყვეტია ფუნქციონირება. წელიწადში საშუალოდ, 5-7 სპექტაკლის პრემიერას ვთავაზობთ მაყურებელს.

ბოლო პერიოდში ვსტუმრობდით სომხეთს, ყაზახეთს, ასევე,  ამერიკის შეერთებულ შტატებს, სადაც ქართველი ემიგრანტებისთვის გაიმართა სპექტაკლი „იავნანამ რა ჰქმნა?!“

მნიშვნელოვანი პროექტი, რომლის განხორციელებაშიც დღესდღეობით თოჯინების თეატრია ჩართული, არის შშმ პირების დასაქმება თეატრში. ამ საკითხთან დაკავშირებით თბილისის თოჯინების თეატრი საქმიანი ვიზიტით ეწვია ლონდონის ჩიქენშედის თეატრს, რომელიც მორგებულია განსაკუთრებული საჭიროებების მქონდე ადამიანებზე. სწორედ ამ მიზნით, თოჯინების თეატრის ახალი შენობა მთლიანად იქნება მორგებული შშმ პირების საჭიროებებზე და მათ მიეცემათ შესაძლებლობა, დასაქმდნენ და იყვნენ ჩართულები თეატრის ყოველდღიურ საქმიანობაში.

საკონტაქტო ინფორმაცია:
თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი: ელენე მაცხონაშვილი
თეატრის დირექტორი: თემურ ბადრიაშვილი
საკონტაქტო პირი: თათია კვალიაშვილი (პიარ-მენეჯერი)
ტელ:+995  599 33 87 36
E-mail: tatiakvalishvili@gmail.com